F.A.Q.

AMT (Air Motion Transformer)

AMT to konstrukcja stosowana w głośnikach wysokotonowych oraz średniotonowych opracowana przez dr. Oskara Heila. Jednym z nielicznych producentów głośników stosujących AMT jest Eton.

W głośnikach AMT memebrana z tworzywa sztucznego złożona jest w harmonijkę. Powietrze opuszcza membranę z pięciokrotnie większą prędkością niż ruch jej struktury. Rezultatem są znacznie niższe zniekształcenia jak i dużo większa obciążalność. W głośniku AMT Etona powierzchnia membrany jest dziesięciokrotnie większa od powierzchni membran w tradycyjnych kopułkach o średnicy 25mm, de facto jego powierzchnia odpowiada niedużemu głośnikowi średniotonowemu. Pozwala to na wypromieniowanie do otoczenia znacznie większej energii w stosunku do kopułek.

EPAC (Energy Propagation Area Control)

Układ dużej, niezależnej komory z przestrzennym elementem do kontrolowania charakterystyki rozprzestrzeniania się energii w funkcji częstotliwości, w dipolu AMT (Air Motion Transformer)

Hexacone

Hexacone to kompozytowa membrana o kanapkowej konstrukcji, opracowana przez firmę Eton i stosowana w jej głośnikach. Hexacone jest jedną z najtwardszych membran głośnikowych dostępnych na rynku. Są to dwie warstwy włókien kevlarowych połączonych przestrzenną strukturą z nomexu.

Głośniki z membranami Hexacone mają szeroki zakres pracy tłokowej, ale w górnej części pasma uwypuklone są rezonanse materiałowe. Z tego względu potrzebne jest szczególnie pieczołowite opracowanie konstrukcji filtrów zwrotnicy. Dzięki zastosowaniu odpowiednich filtrów można całkowicie wyeliminować problemy potocznie kojarzone z zastosowaniem twardych membran.

Obudowa o warstwowej konstrukcji

W konstrukcjach warstwowych (podobnie jak kompozytowych) dzięki ich niejednorodnej strukturze w odróżnieniu do powszechnie stosowanych (tradycyjnych) obudów uzyskuje się wysokie rozpraszanie rezonansów własnych obudowy a konsekwencji słyszalną redukcję podbarwień w całym odtwarzanym paśmie.

Doświadczenia z naszych dotychczasowych konstrukcji (Impetus, Rapidus, Sonorus, Supremus), pokazują, że aby wykorzystać pełny potencjał wykorzystanych przetworników tradycyjna obudowa, nawet dobrze usztywniona, jest niewystarczająca. Jednym z rozwiązań tego problemu jest warstwowa konstrukcja obudowy. Umożliwia ona uzyskanie niejednorodnej struktury materiału i tworzenie kształtów trudnych do wykonania przy zastosowaniu tradycyjnych technik stolarskich. W wyniku tego podnosi się sztywność konstrukcji w trzech wymiarach, a także zapewnia wysokie rozpraszanie rezonansów własnych obudowy. Niestety zwiększa ona znacznie koszty materiałowe, podnosi wymogi technologiczne i koszty produkcji. Jednak obudowy warstwowe (podobnie jak kompozytowe) w odróżnieniu do powszechnie stosowanych (konwencjonalnych) obudów, dają słyszalną redukcję podbarwień w zakresie tonów średnich i niskich i wyczuwalną poprawę dźwięków transjentowych oraz zogniskowanie sceny (dużo lepsza lokalizacja i czytelność źródeł pozornych w przestrzeni).